Jak sporządzić bezpieczną umowę najmu z Ukraińcem? Osoby chcące pomagać Ukraińcom w obecnej sytuacji nie powinny zapominać o zdrowym rozsądku. Wynajmując lub użyczając mieszkanie czy dom obcokrajowcowi, warto dopilnować zawarcia z nim umowy, która pomoże ustalić warunki najmu lub użyczenia. Jaką umowę najmu sporządzić z Ukraińcem? Co należy ująć w takim dokumencie? Wstęp Aby ułatwić Ci sporządzenie skuteczniej i bezpiecznej umowy z Ukraińcem, przygotowaliśmy gotowy do wypełnienia wzór umowy, który zawiera wszystkie niezbędne elementy i informacje, a także sporządzony jest w jeżyku polskim jak i ukraińskim: Umowa najmu z Ukraińcem wzór Umowa najmu z Ukraińcem wzór Jakie są warunki zawarcia umowy najmu z Ukraińcem? Umowę najmu z Ukraińcem zawiera się właściwie na takiej samej zasadzie, jak umowę najmu z rodakiem. W przypadku obcokrajowców warto jednak wcześniej dokładnie zweryfikować ich tożsamość na podstawie paszportu i upewnić się, czy posiadają kartę pobytu. Obecnie, uchodźcy z Ukrainy mają prawo legalnie przebywać na terytorium Polski przez 18 miesięcy, licząc od dnia 24 lutego 2022 roku. Z każdym Ukraińcem można więc podpisać umowę najmu bez zbędnych formalności. W jakim języku zawrzeć umowę najmu z Ukraińcem? Co do zasady, umowa najmu z obcokrajowcem powinna być jedynie zrozumiała dla obydwu stron. Można więc zawrzeć ją: po polsku i po angielsku, który jest językiem uniwersalnym, po polsku z adnotacją, iż najemca zrozumiał treść umowy i wyraził zgodę na jej postanowienia, po polsku i w języku ojczystym obcokrajowca, co stanowi najbardziej optymalne rozwiązanie. Umowa najmu mieszkania dwujęzyczna to najbezpieczniejsze rozwiązanie, ponieważ pozwala mieć pewność, że obcokrajowiec rozumie zarówno swoje prawa, jak i obowiązki wynikające z zawarcia umowy. Jaki rodzaj umowy najmu zawrzeć z Ukraińcem? Umowa najmu z Ukraińcem, który legalnie przebywa na terenie naszego kraju, może przyjmować zarówno formę umowy najmu okazjonalnego, jak i zwykłego. Umowa najmu mieszkania dla Ukraińców w formie umowy najmu okazjonalnego będzie najlepszą opcją dla właściciela nieruchomości, ponieważ najlepiej zabezpieczy jego interes i pozwoli mu łatwo pozbyć się z lokalu nieuczciwego najemcy. Aby zawrzeć taką umowę, lokator musi przedstawić oświadczenie o dowolnym poddaniu się egzekucji w formie aktu notarialnego. Gdyby więc przestał płacić czynsz, wynajmujący mógłby szybko wypowiedzieć umowę najmu i doprowadzić do opuszczenia mieszkania przez najemcę. Zasadniczo, do zawarcia umowy najmu okazjonalnego potrzebne jest jeszcze wskazanie lokalu zastępczego, do którego najemca mógłby przeprowadzić się na wypadek ewentualnej eksmisji. W normalnych warunkach sporządzenie stosownego oświadczenia byłoby dla obcokrajowca kłopotliwe, jednak obecnie obowiązują przepisy tak zwanej specustawy ukraińskiej. Wyłączyła ona – w przypadku uchodźców z Ukrainy – obowiązek wskazania innego lokalu, do którego mogłaby zostać wykonana potencjalna eksmisja. Jeśli jednak właściciel lokalu chce ułatwić najemcy znalezienie lokum i nie obawia się o problemy związane z ewentualną eksmisją, może zawrzeć z Ukraińcem prostą umowę najmu zwykłego. Taką umowę da się zawrzeć nawet w formie ustnej, jednak dla celów dowodowych, zdecydowanie bezpieczniejszym rozwiązaniem będzie zawarcie jej w formie pisemnej. Aby dodatkowo zabezpieczyć swój interes, wynajmujący powinien w takim przypadku: zawrzeć umowę najmu na czas określony, pokrywający się z okresem pozwolenia na pobyt Ukraińca w Polsce, ustalić kaucję przy zawarciu umowy (może stanowić maksymalnie 12-krotność czynszu), poprosić najemcę o zaświadczenie o zatrudnieniu, a nawet o wysokości uzyskiwanych zarobków. Co powinna zawierać umowa najmu z Ukraińcem? Zwykła umowa najmu dla Ukraińców musi przyjmować formę pisemną, jeśli najem planowany jest na okres dłuższy niż jeden rok. Nic nie stoi jednak na przeszkodzie, aby taką umowę zawrzeć nawet na jeden miesiąc. Można przygotować stosowny dokument w oparciu o nasz wzór umowy najmu mieszkania dla Ukraińców. Każda umowa najmu lokalu powinna zawierać następujące elementy: datę i miejsce zawarcia, oznaczenie stron umowy, oznaczenie przedmiotu umowy (lokalu), ustaloną wysokość czynszu i innych opłat, ustalone terminy i sposoby płatności, warunki wypowiedzenia umowy, kwestie dotyczące wyposażenia mieszkania, prawa i obowiązki stron, podpisy stron. Przy zawieraniu umowy najmu z Ukraińcem, warto określić też, ile osób może zamieszkiwać z nim w jednym mieszkaniu. Jest to bardzo kłopotliwa kwestia, gdyż umowę zwykle zawiera się tylko z jedną osobą, przez co właściciel lokalu nie wie później, ile osób faktycznie zamieszkuje w jego nieruchomości. Poza tym, jak zostało wspomniane, wzór umowy najmu z Ukraińcem warto uzupełnić o takie ustalenia, jak wysokość kaucji zwrotnej i termin obowiązywania umowy, ponieważ najbezpieczniejszym rozwiązaniem jest zawarcie jej na czas określony. Należy wiedzieć, że Ukrainiec, który podpisuje umowę najmu lokalu mieszkalnego, jest objęty przepisami ustawy o ochronie praw lokatorów. Nie można więc z dnia na dzień wypowiedzieć mu umowy najmu bez okresu wypowiedzenia, chyba że ten nie zapłaci czynszu najmu za co najmniej dwa pełne okresy płatności. Po podpisaniu umowy najmu najemca zyskuje nie tylko prawa, ale i obowiązki, które warto ująć w umowie, między innymi: używanie lokalu w sposób określony w umowie, stosowanie się do porządku domowego, utrzymywanie wynajętego lokalu w takim stanie, w jakim został mu wydany (warto sporządzić protokół przekazania lokalu!). Umowa najmu czy umowa użyczenia? Jeśli właściciel nieruchomości chce pomóc uchodźcy z Ukrainy, zamiast umowy najmu lokalu może zawrzeć z nim umowę użyczenia mieszkania. Użyczenie polega na bezpłatnym używaniu rzeczy przez korzystającego. Umowa użyczenia może zostać zawarta na czas określony lub nieokreślony, ale da się rozwiązać ją również przed wyznaczonym terminem, na przykład, gdy biorący uczynił z mieszkania użytek zgodnie z umową najmu (i wrócił do swojego kraju). Nieodpłatną umowę użyczenia z Ukraińcem nadal warto sporządzić na piśmie, aby zabezpieczyć swój interes i ustalić postanowienia umowy użyczenia. Dokument, podobnie jak umowa najmu, powinien zawierać takie elementy, jak: oznaczenie przedmiotu umowy, okres trwania umowy (określony lub nieokreślony), możliwość, przyczyny i obowiązujące okresy wypowiedzenia. W umowie użyczenia, użyczający może zastrzec sobie zakaz przekazywania przedmiotu umowy osobom trzecim, a także w szczegółowy sposób ustalić, kto ponosi koszty związane z utrzymaniem użyczonego lokalu, czyli koszty eksploatacyjne i opłaty za media. Podsumowanie W przypadku wynajmu mieszkania Ukraińcowi warto stosować formę umów najmu okazjonalnego, w której nie obowiązuje ustawa o ochronie praw lokatorów. Umowa najmu okazjonalnego jest najbezpieczniejszą opcją, jeśli chodzi o wynajem mieszkania obcokrajowcowi. Jednak zaznaczyć trzeba, że w przypadku uchodźców z Ukrainy i w obliczu toczącej się tam wojny, specustawa na najem okazjonalny wyłączyła obowiązek wskazania przez najemcę innego lokalu, do którego komornik mógłby eksmitować takiego najemcę (art. 69 specustawy). Stosując jednak umowę najmu okazjonalnego – stosujemy najbezpieczniejszą umowę najmu mieszkania, ponieważ w umowie najmu okazjonalnego znajduje się wiele zapisów chroniących właściciela mieszkania (np. opróżnienie lokalu mieszkalnego w razie wypowiedzenia umowy najmu). Z pewnością wynajem mieszkania obcokrajowcom niesie za sobą pewny poziom komplikacji, jednak pamiętając przy sporządzeniu umowy najmu o kilku ważnych aspektach, wynajmujący może niemal w 100% zabezpieczyć się przed ewentualnymi komplikacjami ze strony najemcy. Warto także wykupić ubezpieczenie mieszkania od zdarzeń losowych, dewastacji, kradzieży itd., nie zapominając także o ubezpieczeniu NW najemcy. I ostatnie równie ważna rzeczy: najem okazjonalny można stosować tylko w przypadku właścicieli będących osobą fizyczną nie prowadzącą działalności gospodarczej w zakresie wynajmowania lokali. Jeśli jednak wynajmujesz mieszkanie w ramach działalności gospodarczej, musisz stosować umowę najmu instytucjonalnego. Podobne: Zgłoszenie najmu okazjonalnego WZÓR Wypowiedzenie umowy najmu okazjonalnego WZÓR Rozwiązanie umowy najmu za porozumieniem stron WZÓR Umowa najmu instytucjonalnego WZÓR Aneks do umowy najmu Dodanie najemcy WZÓR Aneks do umowy najmu Zmiana właściciela WZÓR Aneks do umowy najmu Podwyżka czynszu

Pozostawienie rzeczy przez byłego najemcę Jednym z obowiązków najemcy jest zwrot rzeczy najętej. Obowiązek ten wynika wprost z treściart. 675 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 63 z późn. zm., dalej zwanej: zgodnie z którym: „§ 1. Po zakończeniu najmu najemca obowiązany jest zwrócić rzecz w stanie nie pogorszonym; jednakże nie ponosi odpowiedzialności za zużycie rzeczy będące następstwem prawidłowego używania. § 2. Jeżeli najemca oddał innej osobie rzecz do bezpłatnego używania lub w podnajem, obowiązek powyższy ciąży także na tej osobie. § 3. Domniemywa się, że rzecz była wydana najemcy w stanie dobrym i przydatnym do umówionego użytku”. Jeżeli zatem w analizowanej sytuacji stosunek najmu ustał z upływem okresu wypowiedzenia, to – na zasadzie art. 675 – najemca był zobowiązany do zwrotu rzeczy (przedmiotu najmu) wynajmującemu. Tą rzeczą był lokal użytkowy, a zatem jego zwrot powinien być analizowany przez pryzmat cech charakteryzujących tę rzecz (lokal użytkowy). Innymi słowy, aby najemca wydał wynajmującemu lokal w stanie niepogorszonym, musi zwrócić go tej osobie bez rzeczy, które zostały tam – w trakcie trwania stosunku najmu – wniesione. Trudno bowiem skutecznie dowodzić, że nie pogorszyliśmy stanu lokalu użytkowego poprzez fakt pozostawienia tam swoich rzeczy. Tych rzeczy nie było przed dniem zawarcia umowy najmu, a zatem z chwilą jej rozwiązania tych rzeczy także tam nie powinno być. Wezwanie najemcy do opróżnienia przedmiotu najmu Mając na względzie powyższe wyjaśnienia, sugeruję sporządzenie wezwania do najemcy do opróżnienia przedmiotu najmu w określonym terminie pod rygorem: wystąpienia z roszczeniem za bezumowne korzystanie z rzeczy, a de facto z roszczeniem z tytułu umowy przechowania (Pan jako wynajmujący nie jest bowiem dłużej zobowiązany do przechowywania rzeczy należących do najemcy w ramach umowy najmu), wystąpienia z roszczeniem odszkodowawczym do najemcy z tego powodu, że rzecz (lokal) nie nadaje się aktualnie (z uwagi na to, że znajdują się tam rzeczy najemcy) do wykorzystania zgodnie z przeznaczeniem (najem) – za czas faktycznego „przestoju”; ewentualną szkodę trzeba tu uprawdopodobnić, a więc napisać, że „w kolejce” czeka następny najemca, przeniesienia rzeczy najemcy w inne miejsce na niebezpieczeństwo i koszt (w tym związany z wynagrodzeniem z tytułu przechowania) najemcy. Po bezskutecznym upływie terminu zakreślonego w wezwaniu należy zastosować zawarte tam groźby. Nie radzę realizować ww. gróźb bez uprzedniego wezwania najemcy. Najemca nie opróżnił lokalu mieszkalnego. Należy go zatem wezwać do opróżnienia lokalu pod rygorem podjęcia określonych działań. Jeśli masz podobny problem prawny, zadaj pytanie naszemu prawnikowi (przygotowujemy też pisma) w formularzu poniżej ▼▼▼ Zapytaj prawnika - porady prawne online .

Odstąpienie od umowy zawartej na odległość, a także od umowy podpisanej poza lokalem przedsiębiorstwa, bez podania przyczyny odstąpienia, jest prawem konsumenta nabytym wskutek dostosowywania polskiego prawa do norm prawa unijnego. Aktualnie stosujemy się do przepisów ustawy o prawach konsumenta z dnia 30 maja 2014 roku. Konsument jako “słabsza” strona umowy, powinna mieć możliwość z zapoznaniem się z produktem w taki sposób jaki mógłby to zrobić w sklepie na skróty:1 Kiedy konsument może z odstąpić od umowy?2 Odstąpienie od umowy – Terminy3 Od kiedy biegnie termin 14 dni?4 Forma skorzystania z prawa odstąpienia od umowy5 Odstąpienie od umowy – Wyjątki6 Obowiązki przedsiębiorcy, a odstąpienie od umowy przez konsumenta7 Zmniejszenie wartości towaru8 Podsumowanie9 Odstąpienie od umowy – pobierz wzórKiedy konsument może z odstąpić od umowy?Konsument dokonujący zakupu przez Internet lub zawierający umowę poza miejscem prowadzenia działalności stacjonarnej (w przypadku kwoty powyżej 50 zł) ma prawo do odstąpienia od umowy bez podawania jakiejkolwiek przyczyny. Prawo to stosuje się bezwzględnie, a przedsiębiorca nie może uzależnić rozpatrzenia wniosku od powodu od tego, czy produkt został wysłany za pośrednictwem kuriera, czy też został odebrany osobiście, jeśli zamówienie zostało złożone na odległość, to konsument ma prawo do odstąpienia. Ponadto, złożony wniosek przez Konsumenta ma charakter jednostronny, bowiem skuteczność nie jest uzależniona od drugiej strony – Sprzedającego. Po złożeniu stosownego pisma umowę uważa się za niezawartą. Konsument jest chroniony do tego stopnia, że ma także prawo do odstąpienia od umowy, jeśli złożył oświadczenie, nawet w momencie zanim przedsiębiorca zdąży przyjąć jego ofertę. Mamy w tym przypadku do czynienia z odstąpieniem od umowy, która nie została jeszcze od umowy – TerminyKażdy konsument posiada prawo do odstąpienia od umowy w ciągu 14 dni. Sprzedawca ma prawo do zmienienia terminu, przy czym nie może on godzić w prawa konsumenta. Dlatego istnieje wiele firm oferujących 30 dniowy, a nawet 365 dniowy termin zwrotu towaru! Co najważniejsze, termin 14-dniowy określa jedynie czas na podjęcie decyzji przez Konsumenta. Dodatkowo liczy się moment wysłania oświadczenia do Sprzedającego, a nie sam moment jego dostarczenia. Istnieją dodatkowe dwa przypadki, w których termin może ulec wydłużeniu. Pierwszy z nich to brak poinformowania konsumenta przez Sprzedawcę o możliwości odstąpienia od umowy – w ten sposób Konsument zyskuje kolejne 12 miesięcy na odstąpienie. Termin 12 miesięcy liczy się od momentu upłynięcia podstawowego terminu 14 dni. Drugim przypadkiem będzie moment, w którym Sprzedawca zorientował się, że nie poinformował Konsumenta o przysługującym mu prawie. Konsument zyskuje 14 dni od momentu uzyskania informacji od Sprzedającego. Od kiedy biegnie termin 14 dni?Ustawodawca określa konkretne momenty, od których biegnie termin, a są one uzależnione od rodzaju zawartej przypadku umowy kupna-sprzedaży, termin będzie liczony od objęcia rzeczy w posiadanie. W takim przypadku będzie to termin dostarczenia przesyłki lub odbioru umowy sprzedaży w partiach, termin będzie biegł od momentu objęcia ostatniej okresowych umów sprzedaży (np. abonamentowych), termin będzie biegł od momentu otrzymania pierwszej partii. Dla umów o świadczenie usług, termin będzie biegł od momentu podpisania umowy. Natomiast w przypadku umów, których bieg uzależniony jest od zaistnienia określonego zdarzenia w danym dniu, to tego dnia nie uwzględnia się przy Żaden z powyższych sposobów nie wyklucza możliwości wcześniejszego odstąpienia od skorzystania z prawa odstąpienia od umowyUstawodawca nie wymusza pisemnej formy odstąpienia od umowy, lecz ze względów dowodowych zaleca się zachowanie tej formy. Najczęściej Konsumenci będą korzystać ze sposobu określonego przez Sprzedającego. To właśnie on ma obowiązek pouczyć konsumenta o sposobie i terminie skorzystania z możliwości odstąpienia oraz dostarczyć chociażby przykłady formularz na tą ewentualność. Większość sprzedawców Internetowych honoruje składanie oświadczeń drogą elektroniczną (e-mailem lub poprzez stronę internetową). W tym przypadku Sprzedawca zobowiązany jest do potwierdzenia otrzymania oświadczenia. Odstąpienie od umowy – WyjątkiUstawa o prawach konsumenta definiuje także szereg wyjątków. Odstąpienie od umowy nie ma zastosowania przede wszystkim w przypadku:Usługi wykonane w całości,Produkty nieprefabrykowane (na indywidualne zamówienie),Towary z krótkim terminem przydatności do użycia,Rzeczy nierozłącznie połączone z innymi,Towary/usługi o zmiennych cenach,Szczególne rodzaje alkoholi,Pilne naprawy lub konserwacja,Programy komputerowe,Czasopisma, gazety,Umowy zakupione w drodze aukcji,Umowy z rezerwacją rzeczy, usług,Treści przedsiębiorcy, a odstąpienie od umowy przez konsumentaUstawodawca reguluje obowiązki Sprzedawcy i proces odstąpienia od umowy. Pojawia się tutaj kolejny termin 14 dni od momentu otrzymania oświadczenia od Konsumenta, na zwrot wszystkich dokonanych przez niego płatności. Należy zauważyć, że na “wszystkie płatności” składa się także zwrot najtańszego, możliwego kosztu dostawy dla danego towaru oraz wszelkich opłat dokonywania transakcji, nie tylko zakupionego towaru. Sprzedawca powinien wywiązać się ze swojego zobowiązania bez zwłoki, lecz nie później niż 14 dni. Nie jest możliwe obarczanie Konsumenta jakimikolwiek karami umownymi, za niedotrzymanie środków pieniężnych powinien być zrealizowany tym samym sposobem, w jaki Konsument dokonał płatności lub w sposób podany w oświadczeniu, lecz ten sposób nie może generować dla niego żadnych dodatkowych ma prawo do wstrzymania się ze zwrotem płatności aż do momentu otrzymania przez niego towaru. Ponadto, Sprzedawca nie ma obowiązku pokrycia kosztów zwrotu, jest to co do zasady koszt obciążający Konsumenta. Zmniejszenie wartości towaruZ punktu widzenia firmy, bardzo ważną kwestią jest zmniejszenie wartości związane z “korzystaniem w sposób wykraczający poza konieczny do stwierdzenia charakteru, cech i funkcjonowania rzeczy”. Ustawodawca nakłada odpowiedzialność na Konsumenta względem zakupionego mienia. Jeśli zatem Konsument nosi się z zamiarem odstąpienia od umowy, powinien nie eksploatować przedmiotu w sposób inny niż taki, w jaki zrobiłby to w sklepie stacjonarnym. Jeżeli wskutek tego towar zmniejszy swoją wartość, Konsument jest zobligowany do zwrotu tej różnicy. Istnieje sytuacja, w której odpowiedzialność ta nie będzie miała zastosowania – jest to przypadek, w którym Sprzedawca nie informuje Konsumenta o możliwości odstąpienia od ochrony Konsumenta przed brakiem dostatecznej informacji na temat kupowanego produktu w Internecie doprowadziła do przeniesienia w większości odpowiedzialności na Sprzedawcę. Konsument ma prawo do zapoznania się z przedmiotem w taki sposób, w jaki mógłby to zrobić w sklepie, lecz nie może przekroczyć swojego przywileju. W przypadku chęci rezygnacji, może wypowiedzieć umowę uzyskując zwrot kosztów zakupionego towaru wraz z dostarczeniem przesyłki w jedną stronę. W przypadku jakichkolwiek problemów Konsument powinien zgłosić sprawę do miejskiego lub powiatowego rzecznika praw konsumenta. Jest to organ powołany do udzielenia nieodpłatnej dla naszych czytelników przygotowaliśmy edytowalne wzory omawianych pism. Wystarczy, że klikniesz na jeden z poniżej wyświetlonych wzorów, a zostaniesz przeniesiony do strony tym przypadku znajdziesz:Odstąpienie od umowy (zwrot towaru) – wzór,Uwaga! Wzory w plikach .PDF możesz edytować nawet w przeglądarce, co znacznie przyśpieszy cały proces i nie wymaga używania dedykowanego oprogramowania. Jeśli po wydrukowaniu widoczne są suwaki wyboru, skorzystaj z programu Adobe od umowy (zwrot towaru) – wzór darmowy0,00 złOceniony na 5 na podstawie 1 oceny klientaAbsolwent kierunków Finanse i Rachunkowość, Zarządzanie Marketingiem oraz Innowacyjne Zarządzanie Marką na Wyższej Szkole Bankowej w Poznaniu. Zawodowo zajmuje się rozwojem małych i średnich firm opracowując i wprowadzając nowe strategie marketingowe oraz sprzedażowe.

Po długiej i zawiłej sprawie udało się doprowadzić do dobrowolnego opuszczenia mojego mieszkania przez najemcę, który nie płacił. W mieszkaniu pozostały jego meble – stanowią one mój zastaw na poczet niezapłaconego czynszu. Mam tytuł wykonawczy na zadłużenie najemcy za niepłacony czynsz (podpisał notarialne oświadczenie o poddaniu się egzekucji). Meble są zajęte przez komornika, ale najemca nie zgodził się z ich wyceną (chodzi o kwotę 4-5 tys. zł) i potrzebny jest biegły. Komornik znalazł jednego, ale za wycenę chce 2 tys. zł. To mi się nie kalkuluje, ale jak nie zapłacę, to komornik umorzy postępowanie. Zatem czy jest inny sposób na pozbycie się tych rzeczy z mieszkania? Nie mam co liczyć na spłatę zadłużenia przez najemcę, gdyż to „zawodowy dłużnik” i bardzo sprytny człowiek, może próbować wszystkiego. Zastanawiam się nad różnymi wariantami i proszę o ich ocenę prawną. Zakładam, że nie opłacę rzeczoznawcy i postępowanie komornicze zostanie umorzone. Komornik zdejmuje zajęcie z mebli, ale pozostaną one pod moim zastawem na poczet niezapłaconego czynszu. Meble musiałbym trzymać w lokalu tak długo, aż najemca spłaci dług. On tego nigdy nie zrobi, czy jest więc jakiś limit czasowy tego przetrzymywania? Na dłuższą to dla mnie nie do przyjęcia. Gdybym w końcu chciał wynieść je z mieszkania, to „zdjąłbym zastaw” i wezwał najemcę do odbioru swoich rzeczy. Jeśli tego by nie zrobił, czy mógłbym złożyć je w jakimś innym miejscu i po 3 latach przejąć na własność przez „zasiedzenie”, a następnie wyrzucić lub sprzedać? Inny wariant: jeśli wezwę najemcę do zabrania mebli „z zastrzeżeniem terminu uczynienia zadość temu zobowiązaniu, a także wskazując, że uchybienie wezwaniu poczytane zostanie za porzucenie rzeczy ruchomym z zamiarem wyzbycia się ich własności” – czy będzie to działanie skuteczne i bez jakiegoś dla mnie ryzyka? Czy da się uznać „porzucenie” w tej sprawie? A może są jakieś inne sposoby pozbycia się tych rzeczy bez dużych kosztów i ryzyka roszczeń ze strony najemcy? Prawo zastawu na rzeczach ruchomych najemcy Jeśli chodzi o Pana sytuację prawną, to po zdjęciu zastawu przez komornika, o ile ruchomości pozostają w lokalu, który był przedmiotem najmu, przysługuje Panu ustawowe prawo zastawu na tych rzeczach. Zgodnie z art. 670 Kodeksu cywilnego ( – dla zabezpieczenia czynszu oraz świadczeń dodatkowych, z którymi najemca zalega nie dłużej niż rok, przysługuje wynajmującemu ustawowe prawo zastawu na rzeczach ruchomych najemcy wniesionych do przedmiotu najmu, chyba że rzeczy te nie podlegają zajęciu. Artykuł 671 stanowi natomiast, że przysługujące wynajmującemu ustawowe prawo zastawu wygasa, gdy rzeczy obciążone zastawem zostaną z przedmiotu najmu usunięte. Wynajmujący może się sprzeciwić usunięciu rzeczy obciążonych zastawem i zatrzymać je na własne niebezpieczeństwo, dopóki zaległy czynsz nie będzie zapłacony lub zabezpieczony. Ustawowe prawo zastawu zabezpiecza jedynie wskazane w art. 670 świadczenia, z którymi najemca zalega nie dłużej niż rok. „Zaleganie” oznacza zwykłe opóźnienie. Zaległość ma nie przekraczać roku, ale nie musi to być rok ostatni (tak też M. Olczyk, Najem lokalu, s. 89). Omawiane prawo zastawu nie obejmuje zatem świadczeń, jeśli są one już wymagalne ponad rok, a ponadto innych niż wymienione w art. 670 świadczeń przysługujących wynajmującemu od najemcy (np. odszkodowania). Pisze Pan, że kwestie związane z „pozbyciem się” nierzetelnego lokatora trwały dłuższy czas, być może zatem nie można już mówić w Pana przypadku o prawie zastawu. Zobacz również: Co zrobić z rzeczami zmarłego najemcy? Czy można przenieść rzeczy najemcy w inne miejsce? Osoba zajmująca ruchomości przejmuje za nie odpowiedzialność. Zasadniczo dopuszcza się wyniesienie tych rzeczy z lokalu przez wynajmującego (wygaśnięcie prawa zastawu, zgodnie ze stanowiskiem części przedstawicieli doktryny, powoduje tylko usunięcie ich z lokalu przez najemcę), tyle tylko, że wówczas wynajmujący odpowiada wobec właściciela tych rzeczy za ich zniszczenie lub utratę. Odpowiada on także za przypadkową ich utratę lub zniszczenie, nawet w przypadku zachowania należytej staranności (zob. wyrok SA w Poznaniu z r., I ACa 240/10, Legalis; J. Panowicz-Lipska, w: System PrPryw, t. 8, 2011, Nb 53, s. 42). Należy przyjąć, że wynajmujący ponosi również odpowiedzialność odszkodowawczą za nieuprawnione zatrzymanie rzeczy najemcy, co może wynikać z nieistnienia wierzytelności zabezpieczanej lub istnienia innego zabezpieczenia (tak J. Jezioro, w: Gniewek, Machnikowski, Komentarz, 2016, art. 671 KC, Nb 2, s. 1308; G. Kozieł, w: Kidyba, Komentarz, 2014, t. III, cz. 2, art. 671 KC, Nb 4, s. 486). Nie wygasa owo prawo zastawu także po przedawnieniu się roszczeń zastawnika. Przedawnienie wierzytelności zabezpieczonej zastawem nie narusza uprawnienia zastawnika do uzyskania zaspokojenia z rzeczy obciążonej. Jeśli więc istnieje możliwość zajęcia rzeczy najemcy, to ma Pan możliwość wezwać najemcę do odbioru przedmiotu najmu za zapłatą czynszu. Ma Pan prawo wskazać, że w przypadku braku odbioru przedmioty zastawu zostaną przeniesione w inne miejsce, gdzie będą czekały na odbiór. Tu jednak naraża się Pan na ryzyko oskarżenia o zniszczenie, uszkodzenie mebli. Oczywiście zwykłe zużycie, zniszczenie na skutek upływu czasu nie obciąża Pana, jednak w tym przypadku w razie sporu w grę będzie wchodził biegły, co zwiększy Pana koszty. Rzeczywiście w tej sytuacji zatrzymywanie mebli do czasu zapłaty przez najemcę zaległego czynszu może być problematyczne i obciąża Pana dość dużym ryzykiem. Stąd rezygnacja z zastawu, poszukiwanie zaspokojenia w inny sposób, wydaje się być dobrym pomysłem. Zobacz również: Porzucenie mieszkania przez najemcę Porzucenie rzeczy przez najemcę Rzeczywiście w przypadku pozostawienia przez najemcę rzeczy w lokalu doradza się zastosowanie konstrukcji porzucenia rzeczy przez najemcę. Zgodnie z „Właściciel może wyzbyć się własności rzeczy ruchomej przez to, że w tym zamiarze rzecz porzuci”. Porzucenie wymaga wyzbycia się faktycznego władztwa nad rzeczą (posiadania rzeczy) przez właściciela w taki sposób, by umożliwić zawładnięcie nią (a więc objęcie w posiadanie samoistne) przez inną osobę. Nadto działanie właściciela musi cechować wola (animus) wyzbycia się rzeczy, a więc zamanifestowanie faktu niesprawowania już nad nią faktycznego władztwa. Faktyczne, fizyczne (corpus) wyzbycie się posiadania rzeczy, któremu nie towarzyszy taka wola, nie może być traktowane jako porzucenie rzeczy w rozumieniu komentowanego przepisu. Do rzeczy ruchomych, które zostały porzucone bez zamiaru wyzbycia się własności, mają odpowiednie zastosowanie przepisy o rzeczach znalezionych (art. 187 i 189 oraz przepisy ustawy z 20 lutego 2015 r. o rzeczach znalezionych ( Dz. U. z 2019 r., poz. 908). Zobacz również: Wyrzucenie lokatora z mieszkania Wyzbycie się posiadania Problematyczne jest zatem to, czy poinformowanie najemcy o konieczności odbioru rzeczy z zastrzeżeniem, że w razie braku reakcji zostanie uznane, iż rzeczy swoje porzucił, jest wystarczające dla uznania, że mamy po stronie najemcy zamiar wyzbycia się rzeczy. W mojej ocenie jest to wielce ryzykowne. Dla przykładu można podać, że taki zapis w przypadku regulaminu punktu naprawy został uznany za nieważny przez sąd antymonopolowy (wyrok SOKiK z r., XVII AmC 71/04, Wok. 2006, Nr 7-8, s. 101). Brak tu jednoznacznej woli porzucenia, brak także oświadczenia o wyzbyciu się posiadania (elementu faktycznego władztwa). Niestety nie znalazłam wyroku jasno potwierdzającego taką możliwość. Ustawa o rzeczach znalezionych Bezpieczniejsze jest w takim przypadku uznanie, że mamy do czynienia z rzeczami znalezionymi. Zgodnie z art. 187 – rzecz znaleziona, która nie zostanie przez osobę uprawnioną odebrana w ciągu roku od dnia doręczenia jej wezwania do odbioru, a w przypadku niemożności wezwania – w ciągu dwóch lat od dnia jej znalezienia, staje się własnością znalazcy, jeżeli uczynił on zadość swoim obowiązkom. Jeżeli jednak rzecz została oddana staroście, znalazca staje się jej właścicielem, jeżeli rzecz odebrał w wyznaczonym przez starostę terminie. Obowiązki znalazcy są uregulowane w ustawie o rzeczach znalezionych. Zgodnie z tą ustawą – kto znalazł rzecz i zna osobę uprawnioną do jej odbioru oraz jej miejsce pobytu, niezwłocznie zawiadamia ją o znalezieniu rzeczy i wzywa do jej odbioru. To samo tyczy się osoby przechowującej cudzą rzecz. Kto znalazł rzecz i nie zna osoby uprawnionej do jej odbioru lub nie zna jej miejsca pobytu, niezwłocznie zawiadamia o znalezieniu rzeczy starostę właściwego ze względu na miejsce zamieszkania znalazcy lub miejsce znalezienia rzeczy (właściwy starosta). Do przechowania rzeczy przez znalazcę lub przechowującego stosuje się odpowiednio przepisy tytułu XXVIII księgi trzeciej ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny, z tym że mamy do czynienia z nieodpłatnym przechowaniem. Przechowawca jest uprawniony, a nawet obowiązany zmienić określone w umowie miejsce i sposób przechowania rzeczy, jeżeli okaże się to konieczne dla jej ochrony przed utratą lub uszkodzeniem. Jeżeli uprzednie uzyskanie zgody składającego jest możliwe, przechowawca powinien ją uzyskać przed dokonaniem zmiany. Zawiadomienie starosty o rzeczy niczyjej Jeśli więc najemca rzeczy nie odbierze, to mamy już w mojej ocenie zaliczone zawiadomienie. W drugiej kolejności trzeba o rzeczach niczyich zawiadomić starostę. Odebranie zawiadomienia o znalezieniu rzeczy oraz przyjęcie rzeczy przez właściwego starostę stwierdza się w sporządzonym przez niego protokole, który stanowi podstawę wydania znalazcy poświadczenia przyjęcia zawiadomienia o znalezieniu rzeczy albo znalezieniu oraz przyjęciu rzeczy. Protokół i poświadczenie sporządza się także w przypadku wskazania przez znalazcę miejsca, w którym rzecz się znajduje. W poświadczeniu wskazuje się imię, nazwisko i adres zamieszkania znalazcy oraz dokładnie określa rzecz, czas i miejsce znalezienia rzeczy. Właściwy starosta poucza znalazcę o prawie do żądania znaleźnego oraz zasadach nabycia własności w przypadku bezskutecznego upływu terminu do odbioru rzeczy przez osobę uprawnioną. Jeżeli znalazca żąda znaleźnego, czyni się o tym wzmiankę w poświadczeniu. Złożenie zawiadomienia o znalezieniu rzeczy, zgłoszenie żądania znaleźnego, a także nabycie własności w przypadku bezskutecznego upływu terminu do odbioru rzeczy przez osobę uprawnioną znalazca potwierdza w protokole, własnoręcznym podpisem. Po zawiadomieniu to starosta poszukuje uprawnionego do odbioru. W przypadku gdy rzecz znaleziona nie została odebrana przez osobę uprawnioną do jej odbioru, w terminie określonym w art. 187 właściwy starosta zawiadamia o tym znalazcę oraz wzywa go do odbioru rzeczy w terminie, nie krótszym niż 2 tygodnie, z pouczeniem, że w przypadku nieodebrania rzeczy w tym terminie jej właścicielem stanie się powiat. Myślę, że ta ścieżka jest bezpieczna. Warunki zasiedzenia rzeczy ruchomych Nie ma natomiast możliwości zasiedzenia własności rzeczy ruchomych w tych okolicznościach. Zgodnie z art. 174 posiadacz rzeczy ruchomej niebędący jej właścicielem nabywa własność, jeżeli posiada rzecz nieprzerwanie od lat trzech jako posiadacz samoistny, chyba że posiada w złej wierze. Posiadanie w złej wierze oznacza, że posiadacz ma świadomość, iż kto inny jest właścicielem rzeczy, że nie ma prawa do jej dysponowaniem. W dobrej wierze jest zatem posiadacz samoistny, który żywi uzasadnione okolicznościami przekonanie, że przysługuje mu prawo, które faktycznie wykonuje. W piśmiennictwie trafnie zwraca się uwagę, że kryterium, które stosuje się dla oceny dobrej wiary w chwili nabycia posiadania, nie może być identyczne z tym, według którego ocenia się, czy dobra wiara trwa przez cały 3-letni okres. O ile przy nabyciu posiadania wymagać można z pewnością zachowania należytej staranności przy ocenie okoliczności uzyskania posiadania, o tyle trudno byłoby oczekiwać, by posiadacz w sposób ciągły przez 3 lata podejmował działania zmierzające do upewnienia się, czy jest właścicielem rzeczy pozostającej w jego posiadaniu. Utratę dobrej wiary spowoduje zatem jedynie uzyskanie przez posiadacza pozytywnej wiedzy o tym, że nie jest właścicielem (zob. Piątowski, w: System PrCyw, t. II, s. 346; E. Skowrońska-Bocian, M. Warciński, w: Pietrzykowski, Komentarz, 2015, t. I, art. 174, s. 555, Nb 5). Jeśli masz podobny problem prawny, zadaj pytanie naszemu prawnikowi (przygotowujemy też pisma) w formularzu poniżej ▼▼▼

Odzyskiwanie wierzytelności nie należy działań łatwych i przyjemnych. Przekonał się o tym chyba każdy kto prowadzi własną działalność gospodarczą. Problemy z terminowym regulowaniem należność ma zadziwiająco dużo kontrahentów. Co w takiej sytuacji można zrobić? Na pewno warto zapoznać się z metodami miękkiej windykacji, które mogą pomóc w uzyskaniu należnych środków. Jedną z takich metod jest wezwanie do zapłaty. Z dzisiejszego wpisu dowiecie się czym jest, co powinno zawierać, oraz będziecie mogli pobrać darmowy wzór wezwania (na końcu wpisu). Zapraszamy! Co to jest wezwanie do zapłaty i dlaczego warto od niego zacząć? Mówiąc najprościej, wezwanie do zapłaty jest pismem kierowanym do nierzetelnego kontrahenta w celu odzyskania należności. Jest to jedna z metod miękkiej windykacji i często pierwszy krok na drodze do odzyskania przeterminowanych wierzytelności. Wezwanie do zapłaty jest często stosowanym sposobem upomnienia dłużnika. Nie tylko z uwagi na skuteczność. To przede wszystkim tani sposób na przedsądowe i polubowne rozwiązanie sporu. Pozwala też zaoszczędzić sporo czasu, zwłaszcza w porównaniu z ewentualnym postępowaniem sądowym. Mało kto decyduje się na wysłanie wezwania kilka dni po ustalonym terminie spłaty. Zazwyczaj ma to miejsce w przypadku dłuższego opóźnienia. Nie warto jednak czekać zbyt długo. W zasadzie im dłużej zobowiązanie pozostaje niespłacone, tym zmniejsza się szansa na jego skuteczne odzyskanie. Jak pokazują statystyki, największe problemy pojawiają się z upływem czwartego miesiąca opóźnienia. Dlatego ważne w tym przypadku będzie kierowanie się zdrowym rozsądkiem i indywidualna ocena sytuacji. Co ważne, przepisy w żaden sposób nie regulują liczby wysłanych wezwań, zanim sprawa trafi przed sąd. Jeśli pierwsze pismo zostało zignorowane, warto wysłać kolejne. Natomiast wysyłanie nieskończonej liczby wezwań, które nie przynoszą pożądanego efektu mija się z celem. Nigdzie nie zostało też jednoznacznie określone kiedy wierzyciel powinien wysłać wezwanie. Nie ma też sztywnych instrukcji, co do tego jakiej treści ma być wezwanie. Dlatego teraz podpowiemy Wam dokłądniej co powinno zawierać wezwanie do zapłaty, jak również udostępnimy darmowy wzór, który może posłużyć jako wyjściowy do stworzenia własnej wersji. Jak napisać wezwanie do zapłaty i co powinno być w nim zawarte? Nie ma jednego narzuconego wzoru wezwania do zapłaty. Przedsiębiorca ma swobodę przy wyborze zarówno języka jak i formy wezwania. Jeśli jednak chcemy zwiększyć skuteczność naszego upomnienia, powinno być napisane stanowczo, oficjalnym językiem. Powinno też zawierać kilka niezbędnych elementów. Informacje, które powinny znaleźć się w wezwaniu do zapłaty: data i miejsce sporządzenia wezwania, co daje możliwość określenia w ewentualnym procesie sądowym jak dawno wierzyciel starał się polubownie rozwiązać spór dane wierzyciela i dane dłużnika, stosunek prawny, z którego wynika obowiązek zapłaty, jasno określona kwota długu, która może być powiększona o naliczone odsetki (warto podać też stosunek prawny, z którego wynika to naliczenie) termin spłaty długu wyznaczony przez wierzyciela numer rachunku bankowego, na który należy dokonać zapłaty lub wskazanie innej właściwej formy uregulowania długu wskazanie konsekwencji braku zapłaty w określonym terminie – w piśmie możemy poinformować, iż brak uregulowania należności ze strony dłużnika spowoduje skierowanie pozwu o zapłatę do sądu oraz obciążenie dłużnika kosztami procesu, a także naliczenie dalszych odsetek załączniki, czyli kserokopie dokumentów wskazane w treści wezwania, które potwierdzają należne się nam świadczenie podpis wierzyciela Jeśli chodzi o stosunek prawny, z którego wynika obowiązek zapłaty – mamy tu na myśli wskazanie okoliczności, które są podstawą zobowiązania. Może być to umowa, faktura lub inny dokument potwierdzający wykonanie danej usługi. Podobnie jak ma to miejsce z samą treścią wezwania i ilością wysłanych upomnień, również termin spłaty jest w zasadzie dowolnie określany przez wierzyciela. Najczęściej wpisywanym terminem jest 7 lub 14 dni od daty doręczenia wezwania. Wezwanie do zapłaty powinniśmy zatem wysłać listem poleconym, najlepiej za zwrotnym potwierdzeniem odbioru. Wtedy mamy możliwość weryfikacji, czy i kiedy doszło do doręczenia wezwania. Potwierdzenie nadania i odbioru wezwania warto zatrzymać. W przypadku ewentualnego postępowania sądowego będzie to dodatkowy dowód w naszych rękach. Wzór wezwania do zapłaty Darmowy wzór wezwania do zapłaty, który możecie śmiało wykorzystać w obecnym kształcie lub dowolnie go zmodyfikować pod własne potrzeby. Kliknij w przycisk poniżej żeby zobaczyć plik lub pobrać (pdf)

Wezwanie do zabrania rzeczy z lokalu nie zawsze jest konieczne. Wystarczy bowiem już na etapie zawierania umowy z najemcą zawrzeć w niej postanowienia, które pozwolą zgodnie z prawem uregulować kwestię statusu rzeczy porzuconych w lokalu przez najemcę. Umowa najmu może zawierać różnie brzmiące klauzule dotyczące rzeczy pozostawionych w lokalu przez najemcę. Czasami zgodnie z jej treścią przedmioty uznawane są za porzucone, kiedy były lokator nie zabiera ich z mieszkania w określonym terminie, na przykład po upływie okresu wypowiedzenia umowy najmu. Można również zastrzec sobie prawo do uznania rzeczy za porzucone, jeśli najemca nie zabierze ich z mieszkania po otrzymaniu stosownego wezwania od wynajmującego. Dobrze jeśli umowa najmu zawiera też oświadczenie najemcy, w którym ten wyraża zgodę na uznanie jego rzeczy za porzucone w określonych sytuacjach. Wezwanie do zabrania rzeczy pozostawionych w lokalu Jeśli jest już za późno, aby uregulować status rzeczy pozostawionych w lokalu przez najemcę po wygaśnięciu lub wypowiedzeniu umowy najmu w jej treści, należy wystąpić do byłego lokatora z pisemnym wezwaniem do zabrania pozostawionego mienia. Wynajmujący nie może bowiem przywłaszczyć sobie ani wyrzucić takich przedmiotów bez ustalenia wcześniej ich statusu prawnego. Wezwanie do zabrania pozostawionego mienia pozwala natomiast rozwiązać ten problem zgodnie z przepisami. Bardzo istotne jest, aby wezwanie do zabrania pozostawionych w lokalu rzeczy wyznaczyło termin na dokonanie takiej czynności. Dopiero po upływie tego terminu wynajmujący lokal może bowiem uznać, że porzucenie rzeczy nastąpiło z zamiarem wyzbycia się ich własności. Należy dopilnować również prawidłowego doręczenia wezwania byłemu najemcy. Można zrobić to osobiście, uzyskując potwierdzenie odbioru na osobnej kopii lub listownie – listem poleconym za potwierdzeniem odbioru. Takie potwierdzenie pełni bowiem rolę dowodową. Odpowiedź na pytanie „jak zmusić kogoś do zabrania rzeczy” brzmi więc następująco: należy ustalić ich status z właścicielem, czyli byłym lokatorem, a jeśli ten nie odpowie na wezwanie do zabrania rzeczy w terminie, uznać je za niczyje i pozbyć się ich samodzielnie. Odpowiednie pismo można sporządzić w oparciu o wzór pisma o zabranie rzeczy. Czy można przenieść rzeczy byłego lokatora? Wypełniając przygotowany przez nas wzór wezwania do zabrania rzeczy z lokalu, wielu wynajmujących zastanawia się, czy do upływu terminu wskazanego w wezwaniu mogą przenieść rzeczy byłego lokatora, na przykład do piwnicy lub na strych. Należy jednak wystrzegać się takiego rozwiązania, ponieważ przenosząc przedmioty, które do nas nie należą, przejmujemy za nie pełną odpowiedzialność. Oznacza to, że jeśli zostaną one zniszczone, zagubione czy skradzione, wynajmujący będzie zobowiązany do wypłaty odszkodowania na rzecz ich właściciela. Dotyczy to również sytuacji, w których doszło do uszkodzenia lub utraty tych przedmiotów pomimo zachowania należytej staranności. Pozostawienie rzeczy przez byłego najemcę może okazać się korzystne Wzór pisma o zabranie rzeczy nie będzie potrzebny, jeśli lokator pozostawił w mieszkaniu własne przedmioty po tym, jak wyprowadził się z niego na skutek wypowiedzenia umowy ze względu na zaległości czynszowe. W takim przypadku wynajmujący ma prawo zająć takie rzeczy w ramach zastawu za długi byłego lokatora. Jest to zgodne z przepisami Kodeksu cywilnego (art. 670 i 671), zgodnie z którym: Dla zabezpieczenia czynszu oraz świadczeń dodatkowych, z którymi najemca zalega nie dłużej niż rok, przysługuje wynajmującemu ustawowe prawo zastawu na rzeczach ruchomych najemcy wniesionych do przedmiotu najmu, chyba że rzeczy te nie podlegają zajęciu. Przysługujące wynajmującemu ustawowe prawo zastawu wygasa, gdy rzeczy obciążone zastawem zostaną z przedmiotu najmu usunięte. Wynajmujący może się sprzeciwić usunięciu rzeczy obciążonych zastawem i zatrzymać je na własne niebezpieczeństwo, dopóki zaległy czynsz nie będzie zapłacony lub zabezpieczony. Oznacza to, że wynajmujący może wziąć takie przedmioty pod zastaw i wydać je byłemu najemcy dopiero wtedy, kiedy ten ureguluje zaległości czynszowe. Kilka ciekawostek Jeżeli najemca wyprowadził się z mieszkania, a właściciel miał możliwość doręczenia mu wezwania do odbioru rzeczy, które najemca zignorował, to własność tych rzeczy przechodzi po upływie 1 roku na rzecz właściciela nieruchomości, a w przypadku niemożności wezwania po 2 latach. Trzeba pamiętać, że wynajmujący ponosi odpowiedzialność odszkodowawczą za nieuprawnione zatrzymanie rzeczy najemcy – mowa tu oczywiście o sytuacjach, gdzie nie ma między wynajmującym a najemcą żadnych wierzytelności, jakie rzeczy te miałyby zabezpieczać. Przepisy, które warto znać: Art. 180. – Porzucenie rzeczy – Kodeks cywilny. Właściciel może wyzbyć się własności rzeczy ruchomej przez to, że w tym zamiarze rzecz porzuci. Warto też zapoznać się z ustawą o rzeczach znalezionych. Podobne: Jak napisać wezwanie do opuszczenia bezumownie zajmowanego lokalu? Zgłoszenie najmu okazjonalnego WZÓR Wypowiedzenie umowy najmu okazjonalnego WZÓR Rozwiązanie umowy najmu za porozumieniem stron WZÓR Umowa użyczenia lokalu na działalność gospodarczą członkowi rodziny WZÓR Nieodpłatne użyczenie lokalu członkowi rodziny WZÓR Podwyższenie czynszu najmu lokalu użytkowego wzór